- pracy z osobami w kryzysach wywołanych doświadczeniem straty, żałoby, utraty sensu życia,
- z osobami doświadczającymi zaburzeń lękowych lub obsesyjno-kompulsywnych.
W pracy z pacjentami kieruję się słowami Frankla, który mówił, że „nie ma sytuacji, która by nie zawierała w sobie jakiegoś możliwego sensu”.
Podążając za myślą Antoniego Kępińskiego, w relacji terapeutycznej staram się stworzyć przestrzeń spotkania, w której szukająca pomocy osoba może przy pomocy terapeuty eksplorować indywidualne znaczenia i poprzez doświadczenie wartości odkrywać nowe drogi ku lepszemu poznaniu siebie, relacji z innymi ludźmi, swojego odniesienia do ważnych wydarzeń z życia a także skorygować własne przekonania lub postawy tam, gdzie może to przyczynić się do wyjścia z destrukcyjnych schematów i osobowego rozwoju.
W duchu diagnostyki naprzemiennej, proponowanej przez V. Frankla a także jego uczennicę, E. Lukas, istotnym jest dla mnie nie tylko zrozumienie trudności, z jakimi boryka się pacjent, ale także dostrzeżenie potencjałów i zasobów, które mogą stać się pomocne w efektywnym dążeniu do pozytywnych zmian.
